وبگردی هایم

 و خداوند روز اول آفتاب را آفرید
روز دوم دریا را
روز سوم صدا را
روز چهارم رنگ ها را
روز پنجم حیوان را
... روز ششم انسان را
روز هفتم خداوند با خود اندیشید: دیگر چه چیز را نیافریده ام؟
پس تو را برای من آفرید . . .

این عکس، برنده جایزه نخست معتبرترین رقابت عکاسی دنیا، یعنی وورلد پرس سال 2012 در بخش زندگی روزمره شد. این عکس توسط آلخاندرو کیرچک، در 28 آوریل 2009 در بوینس آیرس آرژانتین گرفته شده است.
مارکوس و مونیکا، 65 سال است که با هم ازدواج کرده اند و تقریبا همه این زمان را در این آپارتمان و در کنار هم بودند. در سال 2007 و زمانی که مونیکا، 84 ساله بود، پزشکان متوجه شدند که او به بیماری آلزایمر مبتلا شده است. در مراحل ابتدایی بیماری، مارکوس از نظر روحی و روانی شدیدا مونیکا را تقویت می کرد. در مرحله وخیم تر بیماری، چندی بعد مارکوس مجبور بود تا غذاهای مونیکا را به صورت پوره درآورد و به مونیکا دهد. چرا که مونیکا دیگر قادر به جویدن چیزی نبود. در سال پایانی بیماری مونیکا، مارکوس مجبور بود به دلیل علیل شدن معشوقه اش، روزی 3 بار لگن و لباس او را تعویض کند و تقریبا تمام روز به پرستارانی که برای مداوای زخمهای بستر مونیکا می آمدند، کمک کند. مونیکا به سختی مارکوس را به خاطر می آورد. اما در همان چند ثانیه ای که مارکوس را می شناخت او را در آغوش می گرفت و نوازشش می کرد. مارکوس اصرار شدیدی داشت تا همسرش را در منزل خود بستری و نگهداری کند. او می گفت: "به من بگویید کجا برای او بهتر از اینجاست. من با او به مانند یک پرنسس رفتار می کنم و او اینجا همه چیز دارد."
مونیکا در جولای 2011 درگذشت و همسر باوفایش را در میان کوهی از اندوه تنها گذاشت تا تنها یادگارش، این عکس غم انگیز باشد که جایزه اول وورلد پرس را برای عکاسش به ارمغان بیاورد.